|
Sterowniki CNC (Computer Numerical Control) są urządzeniami przeznaczonymi do sterowania numerycznego maszyn. Ich główne zastosowanie to sterowanie pracą frezarek, tokarek, obrabiarek numerycznych oraz robotów przemysłowych. Programując sterownik CNC definiujemy operacje, jakie wykonać musi maszyna aby obrobić odpowiedni detal. Programowanie odbywa się za pomocą tzw. instrukcji G-Code.
Architektura sterowników CNC składa się zazwyczaj z jednostki centralnej (z procesorem), modułów wejść i wyjść, opcji komunikacyjnych oraz z dodatkowego pulpitu operatorskiego (ekran z wbudowaną klawiaturą alfa-numeryczną). Klasyczny układ sterowania CNC składa się z bufora programu przechowującego plik G-Code do wykonania, interpretera G-Code przekształcającego plik wejściowy na sekwencję współrzędnych, interpolatora wytyczającego trajektorię w przestrzeni wielowymiarowej i sterowników poszczególnych osi. Obecne w najtańszych rozwiązaniach funkcje bufora interpretera i interpolatora pełni komputer PC z portem drukarki
Sterowniki CNC programuje się za pomocą tzw. G-kodu. Podstawowe komendy określone są w normie ISO, natomiast pozostałe zaawansowane komendy mogą być różnie wykorzystywane w zależności od producenta sterownika.
Zasadniczo każdy program sterowania numerycznego składa się z trzech części:
- Nagłówka - w którym znajduje się numer programu. Numery programów są zwykle czterocyfrowe i rozpoczynają się od litery "o" np.: o0001, o3513 , o2225. Ta sama litera o służy do wywoływania numeru programu z pamięci maszyny. Jednak w treści programu często zamiast litery o znajduje się znak % lub inne znaki sterujące np !*
- Treści programu - wszystko to co jest pomiędzy nagłówkiem a zakończeniem.
- Zakończenia - Zwykle jest to funkcja M30.
Treść programu składa się z bloków czyli linijek programu. Chociaż używa się nazwy blok dlatego że np. w systemie EMCO jeden blok może mieć do czterech linijek na ekranie komputera. Bloki składają się ze słów. Pojedyncze słowo to kombinacja litery i od jednej do czterech cyfr. np G01, T0232, M04, F100.
Każdy blok programu zaczyna się od numeru bloku oznaczanego literą N po której następują cztery cyfry. Po numerze bloku występuje funkcja G, po niej w zależności od potrzeb: współrzędne X, Y, Z, parametry i na końcu funkcje pomocnicze. Wyjątkami są bloki wywołania narzędzia rozpoczynane funkcją T oraz koniec programu - M30.
Przykładowe instrukcje G code:
G00 - instrukcja która opisuje ruch szybki narzędzia bez możliwości obróbki
G01 - ruch narzędzia wg interpolacji liniowej
G02 - ruch narzędzia wg interpolacji kołowej zgodnie z ruchami wskazówek zegara
G03 - ruch narzędzia wg interpolacji kołowej przeciwnie do ruchu wskazówek zegara
G04 - postój czasowy
G33 - toczenie gwintu
G70 - wymiarowanie w calach
G71 - wymiarowanie w milimetrach (funkcja maszynowa)
G90 - pozycjonowanie absolutne (funkcja maszynowa)
G91 - pozycjonowanie przyrostowe
G94 - programowanie prędkości posuwu w mm/min (funkcja maszynowa)
G95 - programowanie prędkości posuwu w mm/obr
M03 - włączenie obrotów wrzeciona
M08 - włączenie chłodziwa
M30 - koniec programu i przewinięcie do początku
S50 - wybór prędkości obrotowej wrzeciona
F20 - wybór posuwu |